جانم فدای رهبر

سی و یکمین سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی را در حالی جشن می‌گیریم که در چند ماه گذشته، سیر روند صعودی استحکام انقلاب اسلامی ایران، شاهد یک واکسیناسیون درونی، در برابر نخبگان بی‌بصیرت و خط نفاق و معاندین رنگارنگ بود.

بروز حساسیت و دفاع جانانه مردم نسبت به آرمان‌های امام و انقلاب، در برابر منافقین جدید و زنده شدن دوباره جنب و جوش انقلابی و همچنین مرور دوباره کلام راه‌گشا و خردمندانه امام روح الله، تنها بخش کوچکی از دست‌آوردهای حضور و آگاهی مردم در حوادث پس‌از انتخابات بود و صد البته، هزینه‌هایی را هم در پی داشت که از آن جمله، مردود شدن برخی یاران قدیمی انقلاب و خواص! در این امتحان بود.

گذشت سی سال از انقلاب، یعنی گذشت یک نسل و حضور نسلی جدید، در عرصه‌های گوناگون فرهنگی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و مدیریتی کشور.
امروز، کودکان 4-5 ساله و کوچکتر، نسل چهارم انقلاب اسلامی هستند و پدران و مادرانشان (متولدین 1355- 1365) هیچ چیزی از روزهای انقلاب به یاد نمی‌آورند و فقط شاید، سایه روشن‌هایی از دفاع مقدس در اعماق ذهنشان وجود داشته باشد، اما وقتی به تفکرات و گرایشات اعتقادی و عملی‌شان نگاه کنیم، می‌بینیم که تفکرات ناب خمینی عزیز، با گوشت و پوست و خونشان عجین شده و ولایت‌مداری و بصیرت و آگاهی و دشمن‌شناسی‌شان، خبر از به بار نشستن درخت تناور انقلاب اسلامی ایران دارد.

دوستان و دشمنان و آنهایی که شاید شک و شبهه‌ای در دل دارند، به شرکت کنندگان در راهپیمایی 22 بهمن 88 خوب نگاه کنند.
چه کسانی را خواهیم دید؟
سیل خروشان نسل سوم و چهارم انقلاب را.

نسلی که در تئوری های جامعه‌شناسی سیاسی، باید گذشته خود را نفی و یا حداقل طرد کرده باشد.
به راستی که انقلاب اسلامی ایران، تفکرات، تئوری‌ها و ایسم‌های شرقی و غربی را در ابعاد گوناگون به چالش کشیده است.