سیاسی-مذهبی

حضرت علی اکبر

رباعی

ای آنکه به رخ،همچو پیمبر بودی/همنام علی ساقی کوثر بودی

ای روشنی دیده لیلا،اکبر/آیینه حق،زپای تا سر بودی

اکبر که لاله چمن باغ سرمد است/زیباترین، شکوفه بستان احمد است

سر تا پا جمال دل آرای او،زحُسن/آیینه تمام نمای محمد است

 

ای نور دیده،شبه نبی،سوی قتلگاه/خوش می روی،برو که تماشا کنم ترا

خواهم که پیکرت شود آماج تیرها/تا رو سپید در بر زهرا کنم ترا

                                           ژولیده نیشابوری

 

مه تابان

آمد شب و تو ای مه تابان نیامدی/جان بر لب آمد و تو علی جان نیامدی

مرغان به آشیانه زصحرا پریده اند/اما تو ای همای شبستان نیامدی

می شد خزان قلب من از دیدنت بهار/آخر چرا تو ای گل خندان نیامدی

پاشیدم اشگ با مژه رُفتم گذرگهت/ماندم به انتظار تو حیران نیامدی

چشمم به راه بود که چون می رسی ز راه/جان را کنم به پای تو قربان نیامدی

زندان غم گرفته دلم را زچارسو/ای مونسم چه شد ز بیابان نیامدی

باشد دوا و درد من از هجر وصل تو/مُردم ز درد و از پی درمان نیامدی

مویم سپید شد چو شبم بی تو شد سحر/پشتم خمیده از غم هجران نیامدی

رفتی و رفت با تو امید و نشاط من/جانم به لب رسید و زمیدان نیامدی

                                                         حسان

 

نونهال من

نونهال من بیا تا همچو گل بویت کنم/این دم آخر نظر بر روی گیسویت کنم

همچو نور از دیده ام ای نور چشمانم نرو/تا زمژگان شانه ای بر سُنبل مویت کنم

سوی قربانگه روانی ای ذیح من بیا/سرمه ای از دود دل بر چشم جادویت کنم

پیش رویم یک زمان بخرام ای سرو روان/تا تسلای دل از آن قد دل جویت کنم

کعبه ام روی تو بود و قبله ام ابروی تو/باش یکدم سجده بر محراب ابرویت کنم

ای دریغا شمر نگذارد دمی در قتلگه/از دل خونین فغان اندر سر کویت کنم

رأس تو در روبرو باشد چهل منزل دریغ/خصم نگذارد دمی تا یک نظر رویت کنم

                                                        جودی خراسانی

 

زبان حال امام حسین

یا رب ز حالم آگهی کز تن روانم می رود/مانند گل از گلسِتان،اکبر جوانم می رود

یارب گواهی کاین زمان شد جانب میدان روان/شبه رُخ ختم رُسل،سرو روانم می رود

رفتی تو ای بابا ولی بنگر که از داغت چه سان/صبر و قرار و طاقت و تاب و توانم می رود

 

میزان عدل

گلی که جلوه گر از رخ،هزار مینویش/ز باد حادثه بنگر به خاک ره کویش

ز شاخسار امامت سپهر چید گلی/که بود باغ رسالت معطر از بویش

فکند چرخ به خاک سیه مهی که مدام/صد آفتاب دمیدی ز شام گیسویش

ز تیشه ستم از پا فتاد آن سروی/که جویبار دل مصطفی بُدی جویش

جمال وی چو به میزان عدل سنجیدند/به جز رسول ندیدند هم ترازویش

فشاند خاک به فرق جهان و اهل جهان/بخاک و خون چو شه آغشته دید گیسویش

                                                           محدث قمی

 

مادر داغدیده

هر آن مادر که اندر دل غم مرگ پسر دارد/زحال ام لیلای جوان مرده خبر دارد

نشاید داغ مرگ نوجوان را بردن از خاطر/خصوص آن مادری در زندگانی یک پسر دارد

اگر نالد زنی از داغ مرگ نوجوان خود/یقین آه جگر سوزش به هر قلبی اثر دارد

میان خاک و خون افتاده جسم اکبر رعنا/نمی دانم چرا لیلا به سر قصد سفر دارد

ندارد قدرت رفتن زخود لیلای افسرده/برای یاری اش اکنون به هر سوئی نظر دارد

به دشواری جدا شد از سر نعش علی اکبر/ز درد این مصیبت تا قیامت چشم تر دارد

به صد زحمت جوانش را نموده هیجده ساله/به امیدی که در پیری نهال او ثمر دارد

دگر موی سر لیلا سپید از داغ اکبر شد/مدام اندر دلش نفرین به چرخ حیله گر دارد

                                                                اخوت مازندرانی

 

ناله پدر

رسم است که چون مُرد زکس تازه جوانی/گویند به مرگش که بقا باد پدر را

پون بر سر نعش پسر آید پدر پیر/با گریه در آغوش کشد نعش پسر را

از داغ پسر تا نکند چاک گریبان/گیرند همه دست و بپوشند نظر را

آن یک به نوازش که نکن ناله و افغان/وین یک به تسلی که نزن صورت و سر را

یک دوست بگیرد ز وفا بازوی او را/وان دوست همی پاک کند اشک بصر را

تا آنکه فراموش کند این غم جانسوز/بندند برایش زوفا بار سفر را

در حیرتم آن دم که حسین با دل پر خون/برجسم پسر داشت زغم دیده تر را

کی داد بر او تسلیت از مرگ جوانش/می ریخت چو از دیده فرو خونِ جگر را

                                                             شجاعی

 

آخرین توشه

تا کفن بر قد و بالای رسایت کردم/سوختم وز دل پر درد دعایت کردم

آخرین توشه ام از عمر تو این بود علی/که غم انگیز نگاهی زقفایت کردم

تو زمن آب طلب کردی و من می سوزم/که چرا تشنه لب از خویش جدایت کردم

گر کمی آب نبودم که رسانم به لبت/داشتم اشکی و ایثار به پایت کردم

نگشودی لب خود هر چه تو را بوسیدم/نشنیدم سخنی هرچه صدایت کردم

پدرت را نبوّد بعد تو امید حیات/جان من بودی و تقدیم خدایت کردم

یارب این دشت بلا،این من و این اکبرم/هرچه را داشتم ای دوست،فدایت کردم

                                                  موید

 

تسلی دل

به گوشم آید از میدان صدای اکبرم زینب/حرم را لاله باران کن برای اکبرم زینب

مرا ذکر علی بر لب،علی بابا صدا می زد/خودم دیدم میان خون جوانم دست وپا می زد

سرشگ از دیده باریدم به موج خون قمر دیدم/بنالید ای بنی هاشم که من داغ پسر دیدم

علی افتاده خاموش و سخن با ما نمی گوید/سراپا گوشم اما او دگر بابا نمی گوید

خدایا من پدر هستم جوانم رفته از دستم/دگر دست از جهان شستم،دگر لب از سخن بستم

عدو از داغ فرزندم به زخم دل شفا داده/به خونین لاله ام آب از دم تیغ جفا داده

علی جان چشم خود بگشا که داغت قاتلم گشته/تو خفتی خنده دشمن تسلای دلم گشته

                                                                سازگار

 

زبان حال امام حسین با علی اکبر

به کجا می روی ای یوسف زهرا،پسرم/گرگ بسیار بود در دل صحرا،پسرم

صبر کن اهل حرم سیر ببینند تو را/ورنه آیند به دنبال تو آنها پسرم

ای پسر،من پدر پیر توام/پدر پیر و زمین گیر توام

می روی از پی خود می کِشی ام/نه همین می کشی ام،می کُشی ام

پسرم،ای پسرم،ای پسرم/پسرم، ای پسرم، ای پسرم

در برم چند قدم راه برو/تا کنم خوب تماشا پسرم

عمه جان،باز نگردم زسفر/تو بیا تا که من او را نبرم

ای جگر گوشه من ای پسرم/هیچ دانی که چه آمد به سرم

مرو اینگونه شتابان زبرم/لختی آهسته،من آخر پدرم

من نگویم مرو،ای ماه،برو/لیک قدری برِ من راه برو

تا کنم خوب تماشای تو را/هم ببینم قد و بالای تو را

                             حاج علی انسانی

 

فرزند یقین

الگوی شجاعت و ادب،اکبر/دُردانه فاطمه نسب،اکبر

فرزند یقین زنسل ایمان بود/پرورده دامن کریمان بود

آن یوسف حُسن،ماه کنعانی/در خلق و خصال،احمدثانی

آن شاهد بزم سرو قامت بود/دریا دل و کوه استقامت بود

آن دم که لباس رزم می پوشید/از کوثر عشق،جرعه می نوشید

از فرط عطش فتاده بود از تاب/گردید زدست جد خود سیراب

در راه خدا ذبیح دین گردید/برحلقه عاشقان نگین گردید

داغش کمر حسین را بشکست/با خون سرش حنای خونین بست

دیباچه داستان حق،اکبر/قربانی آستان حق،اکبر

                                جواد محدثی

 

قبر شش گوشه

رفتم به کربلا به سر قبر هر شهید/دیدم که مرقد شهدا مُشک و عنبر است

هر یک مزار مرقدشان چهار گوشه داشت/شش گوشه یک ضریح در آن هفت کشور است

پرسیدم از کسی سببش را،به گریه گفت/پایین پای قبر حسین،قبر اکبر است( ناصرالدین شاه)

 

گل زیبای امام حسین

خاک سیه رو منه،ای گل زیبای من/دیدن جان دادنت برده شکیبای من

با تو سزاوار نیست نزد پدر خواب خوش/خیز و تماشا نما حالت سیمای من

 رحم کن ای روح من،دیده خود باز کن/جای تو من جان دهم،تو بنشین جای من

این دل رنجور را با سخنی زنده کن/تا بتواند رود سوی خیم پای من

چون تو زنی دست وپا،جان من آید به لب

آمده صیاد تو،دید و تماشای من

بعد تو ای جان من،خاک سر این جهان/لحظه آخر شود عمر غم افزای من

روز مرا تار شد،تیره شده دیده ام/کاش نیاید دگر،روز و شب آسای من

دل بربوده زمن،بی پسرم کرده اند/لیک شود شعله ور،آتش سودای من

در خور شوق وصال،هستی خود داده ام/از تن و از جان خویش،نیست چو پروای من

می روی آهسته رو،تا به تو ملحق شوم،طول دهد تا به حشر شیون و غوغای من

ای گل زیبای من/اکبرم ای اکبرم                            حاج رضا هوشیار